Centrum Weterana Działań Poza Granicami Państwa

czcionka większa czcionka normalna czcionka mniejsza
03 lutego 2017
Walka z samym sobą
Dzisiejszy artykuł poświęcony będzie tematowi, który bez wątpienia jest znany dla wielu wojskowych rodzin, zagadnieniu PTSD Zaburzeniu Stresu Pourazowego.


Zdarza się, że doświadczenia oraz emocje, które żołnierz przeżył podczas działań bojowych są tak silne, że wypływają na jego dalsze życie. W przypadku, gdy uczestnik misji doświadczył sytuacji, w której uświadomił sobie swoją śmiertelność – zetkną się ze śmiercią bądź też był jej świadkiem możemy śmiało stwierdzić,że uczestniczył w potencjalnie dla niego traumatycznym wydarzeniu, które może wpłynąć na jego dalsze funkcjonowanie. Kilka dni temu jeden z uczestników misji w Afganistanie zadał mi następujące pytanie: Jak ja mogłem się czuć widząc kolegę, który umiera jednocześnie mając świadomość, że nic już dla niego nie mogę zrobić? W tym pytaniu zawarte zostało poczucie bezradności, które w tej sytuacji odczuł żołnierz. Poczucie bezradności jest silnie negatywną emocją, która może wystąpić u człowieka, który  uczestniczy w  traumatycznym wydarzeniu.  Należy zwrócić uwagę na to, że samo uczestnictwo w sytuacji traumatycznej nie oznacza, że u żołnierza wystąpi zespół stresu pourazowego. Kiedy możemy o nim mówić? Opierając się o  kryteria diagnostyczne DSM-IV o wystąpieniu PTSD  można mówić gdy zostanie spełnione kilka kryteriów. Przede wszystkim musi dojść do traumatycznego wydarzenia. Takim wydarzeniem dla uczestnika misji może być wyjazd na patrol podczas, którego doszło do zdarzenia zagrażającego jego życiu bądź życiu jego kolegów oraz w skutek, którego odczuł strach, przerażenie oraz bezradność.  Aby mówić o PTSD wydarzenie, w którym uczestniczył żołnierz musi być przez niego stale, ponownie przeżywane. Oznacza to, że może on doświadczać powracających intruzywnych i stresujących wspomnień dotyczących tego zdarzenia. Wspomnienia te mogą wpłynąć na sen żołnierza i dręczyć go do tego stopnia, że uniemożliwiają mu ponowne zaśnięcie. Może się zdarzać, że osoba z PTSD w przypadku zetknięcia się z bodźcem, który przypomni jej traumatyczne zdarzenie będzie odczuwać silny stres oraz pobudzenie fizjologiczne. Takim bodźcem dla żołnierza, który brał udział w tzw. misji bojowej może być dźwięk fajerwerków, specyficzny zapach, specyficzne hałasy np. dźwięk kojarzący się z  wezwaniem wyznawców islamu do modlitwy, ciemność czy też małe pomieszczenia przypominające schrony. W celu zmniejszenia ewentualnego zetknięcia się z przykrym bodźcem, osoby z PTSD często unikają miejsc, ludzi, aktywności oraz myśli związanych z tym traumatycznym wydarzeniem. Żołnierz po powrocie z misji może czuć się wyobcowany, oddalony od innych osób oraz mieć poczucie, że już nic pozytywnego go w życiu nie spotka. Ponadto osoby z PTSD pozostają nadmiernie czujne, mogą mieć trudność z koncentracją, odczuwają drażliwość, mają niekontrolowane wybuchy gniewu.  
Zaburzeniu Stresu Pourazowego wpływa na życie całej rodzinny. Osoba, która cierpi z powodu PTSD zmienia spostrzeganie zarówno siebie jak i świata, może też odczuwać silne poczucie winy, wstydu oraz żalu. Często nie potrafiąc poradzić sobie ze swoim problemem sięga po alkoholu bądź narkotyki.  Rodzina, która jako pierwsza zauważa zmiany zachodzące w zachowaniu żołnierza może spróbować mu je uświadomić oraz zachęcić do uzyskania wsparcia ze strony specjalistów. Ważne jest również to, aby rodzina – żona, dzieci zatroszczyli się o swój spokój oraz bezpieczeństwo, szukając wsparcia dla weterana mogą również poszukać takiego wsparcia dla całej rodziny. Wyrażenie chęci współpracy jest pierwszym małym krokiem dążącym do wyjścia z traumy.

Autor: Anna Siemion-Mazurkiewicz, artykuł opublikowany w Magazynie Duszpasterstwa Wojskowego –Wiara i Mundur

generuj pdf
Kontakt

Centrum Weterana Działań Poza Granicami Państwa
Puławska 6A
00-909 Warszawa
tel. 261842075
fax. 261842071
centrumweterana@ron.mil.pl

    
  • BIP